Openingswoord Expositie Femi-nine in Villa Lila
9 september 2007

Tiny Zijlstra

Dames en heren, vriendinnen,

Velen hadden misschien Ineke van Mourik hier verwacht, maar die is verhinderd.
Ik ben gevraagd haar te vervangen en doe dat graag.
Zeker ook omdat drie vriendinnen van mij hier werk hebben uitgestald.

Negen vrouwen exposeren vanaf vandaag hun beeldtaal in Villa Lila.
Joop Reichenfeld, Judith Mens, Elke Felch, Ditte Wessels, Doreen Bour, Vera Verkooijen, Josephine Ebing, Yette Ronde en Loeki Harder.
Ze laten schilderijen, tekeningen, keramiek, collages, foto’s, beelden en eenmalige afdrukken zien.

Deze expositie maakt deel uit van het lesbisch festival dat begin oktober in Nijmegen wordt georganiseerd.
Veel kunstwerken verwijzen dan ook expliciet naar het vrije lesbische bestaan, getransformeerd uit de lesbische beweging van de jaren 70 en in de jaren tachtig en negentig geformaliseerd in alles wat het feminisme maatschappelijk en cultureel heeft bereikt.

In het Valkhof kun je een expositie zien over die actiejaren in Nijmegen met aandacht voor de potten- en flikkerbeweging van toen.
Toentertijd voerden we ook al discussies over het al dan niet bestaan van lesbische en feministische kunst . Maakte Vera Verkooijen lesbische kunst omdat ze lesbisch was of omdat haar verbeelding expliciet of impliciet verwees naar het lesbisch bestaan?
De tekens, symbolen van die tijd verwijzen naar de politieke en persoonlijke strijd tussen de sexen, naar het recht op een zichtbaar bestaan van de lesbische wereld.

Anno 2007 hebben we die strijdbijl wel achter ons gelaten.
Of is dat schijn?

Zo laat Yette Ronde nog wel een bijl zien in een van haar schilderijen en Ditte Wessels verwijst in een van haar foto’s naar het zwaard.
En wat te denken van de machtspositie van de paus die ingenomen wordt door een keur aan vrouwen in het werk van Elke Felch.
Toch allemaal verwijzingen naar vrouwenstrijd.

Maar deze verbeelding is humorvol en krachtig ; er wordt met macht gespeeld.
En dat valt me vooral op aan deze expositie. We zijn volwassener geworden.

De energieke beweging in de collages en het keramisch werk van Joop en de kleurrijke body paint foto’s van Judith met de pupkes als metafoor voor persoonlijke ontwikkeling, stralen kracht uit en optimisme

Evenals de foto’s van Ditte over de oudere vrouw tussen kracht en kwetsbaarheid.

Evenwicht tussen het manlijk en vrouwelijke principe staat ook centraal in het werk van Josephine Ebbing. Ze laat zich inspireren door de oorsprong, de natuur, zoals de ‘tafels met tekst’, het oervrouwelijke en de boekjes die ze heeft gemaakt van drijfhout. Josephine maakt ook beelden van steen , brons of glas waarin vaak een verwijzing zit naar Afrika of de Indianen.

Vera laat een aantal kleinere beelden uit haar collectie zien. (In haar beeldentuin in Ooy kun je ook andere beelden van haar bewonderen.)
De beeldjes hier verwijzen naar liefde, erotiek en levenskracht van en tussen vrouwen.

Dat zien we ook terug in een aantal schilderijen en “dames - dames” inkttekeningen op doek van Yette.

In Doreen haar werk zie je vaak de hond , die voor haar symbool staat als het trouwe onvoorwaardelijke gezelschap van de vrije autonome vrouw met haar schaduw.

Loekie maakt subtiele abstracte schilderijen met een gevoelsmatige inkleuring die je kan raken. Hier in de zaal hangen twee kleinere rode doeken.

De expositie femi-nine getuigt van transformatie van tegenstellingen in de tijd.

Daarom wil ik eindigen met de volgende woorden:
“Niets is, alles wordt
Alles is in beweging
Alles gaat voorbij en niets blijft
Men kan niet tweemaal dezelfde stroom afdalen
Het water wisselt immers steeds
Het wezen der werkelijkheid is verandering”

Geniet van deze femi-nine expo

Tiny Zijlstra

----- oooo -----




Judith Mens
met
haar
performers

Crystal Hassell
en
Anoushka Wielink