Jan Erkens (* 8-11-1940 + 3-6-2007)

“Een kleurrijk leven, zo mag het leven van Jan wel omschreven worden. In de 66 jaar die zijn leven heeft geduurd, heeft Jan zich in allerlei gedaanten laten zien, en heeft hij veel hoogte- en dieptepunten meegemaakt. Jan was geen man van het midden, geen grijze muis. Over alles een uitgesproken mening, in alles een uitgesproken levensstijl.
Tussen het nette jongetje in Nijmegen-Oost dat priester wilde worden, en de man die aan de vooravond van zijn dood zich het Heilig Oliesel liet toedienen, heeft een man geleefd die alle paden van het leven bewandeld heeft, gretig, maar ook ruste¬loos.
Van de keurige man die Jan in zijn jonge jaren was, de trots van zijn moeder, met een kantoorbaan bij de Postgiro, daarnaast de avond MULO volgend, ontpopte Jan zich in de loop van de tijd tot een bekende figuur in het Nijmeegse uitgaansleven.
Zijn hoofd heeft vijfentwintig jaar in de kantoren van de Post¬giro geleefd, zijn hart ging uit naar het uitgaansleven in al zijn gedaanten.
Op een gegeven moment naast zijn werk begonnen als bar¬keeper in de Intimo-bar, had hij hiermee een tweede baan gevonden die hij daarna nog jarenlang in verschillende cafés vervuld heeft. Werk dat hem als de entertainer die hij was op het lijf geschreven was. Hier was Jan in zijn element, in de wereld van verhalen vertellen, ouwehoeren, grappen maken, moppen tappen, mensen amuseren, in de belangstelling staan. Nadat Jan zijn coming out beleefde was het afgelopen met zijn keurige bestaan. Het was tijd voor het echte leven. De wereld waar Jan zijn werkelijke passie lag was die van het paardrijden, muziek, zang, cabaret, revue, artiesten, het circus, het nachtleven, de showwereld. Als danser op de planken in Barcelona en als reisleider in Spanje kon de avonturier in Jan zich volledig ontpoppen.
Tegelijk koesterde Jan een verlangen naar een heel bescheiden leven, met een vriend. Een wens van bij mekaar horen, alles samen doen en gewoon gezellig thuis zitten en samen zijn. Zoals hij ook graag zijn vrienden ontving, hartelijk en gastvrij. Het kort achter elkaar overlijden van zijn ouders heeft fan sterk. geraakt, ineens was hij alleen op de wereld.. Toen niet lang daarna zijn eerste grote liefde uit zijn leven verdween zocht Jan zijn troost, zoals hij dat nog vaak in zijn leven zou doen, in het glas.
De Postgiro was daarna verleden tijd, Jan zou zich verder op zijn werk in het uitgaansleven storten. Hij heeft jarenlang als barkeeper gewerkt, onder andere in Villa Lila. De liefde voor het reizen was echter geen verleden tijd, hij is in deze jaren vaak gereisd naar Duitsland, Polen en Rusland, waar hij zijn tweede grote liefde Sergey ontmoette. De circusliefde voerde hem naar vele voorstellingen in binnen- en buitenland. Jan zijn hang naar het leven van de grote stad bracht hem uit¬eindelijk naar Amsterdam, een beslissing die hem geen goed zou doen. Opgevangen door Joke en gezin heeft Jan de kans gekregen terug te keren naar zijn geboortestad.
De terugkeer naar Nijmegen betekende een moeizame nieuwe start.
Hoewel blij terug te zijn, werden zijn dementiële klachten, waarvan de eerste tekenen zich al voor het vertrek naar Amsterdam hadden aangediend, steeds overheersender. Uiteindelijk heeft dit geleid tot meerdere opnames in Maria Mackenzie, waar hij met veel zorg omringd tenslotte het laatste jaar van zijn leven heeft doorgebracht en waar hij in de vroege ochtend van zondag 3 juni in aanwezigheid van een verzorger is overleden.

Met Jan verliest Nijmegen een kleurrijke man. Jan, geniet van je rust.”

Deze tekst is ontleend aan het herinneringskaartje dat na afloop van de crematieplechtigheid werd uitgereikt en werd tijdens de bijeenkomst met enkele aanvullingen voorgelezen door Jos Florissen.