|
Anna M.J. Reinders
Of ze nu op papier werkt of op doek de lijn is altijd belangrijker dan de ogenschijnlijk achteloos aangebrachte kleuren. De lijnen zijn licht en grillig, vormen een contour of een opvallende rimpel en houden soms zo nadrukkelijk op in het luchtledige dat je het vervolg er automatisch zelf bij denkt. Ze wijzen zich zelf. Schaduwen worden niet aangebracht door vlekken of arcering maar door de lijn wat vetter aan te zetten of te herhalen. De kleur doet de rest. Die lijkt niet meer functie te hebben dan het zetten van een accentje hier en daar, grave of aigu. In de 'Fe-males, m/v' speelt zij met het geslacht van de modellen door aan de tekening geslachtsvreemde elementen toe te voegen. Let wel dat kunnen niet alleen attributen zijn (zie afbeelding), maar ook een ongebruikelijke compositie of een houding die in de verbeelding van het naakt tot nu toe sekse-specifiek was. Het gebruik van de kleur rood heeft in haar werk zelf zo'n rare ontregelende functie.
Ik denk dat we in de Villa de humor hiervan wel zullen zien. Maar ook in onze tijd wekt dit werk soms verbazing en zelfs een wrevel. Je wordt steeds op het 'verkeerde' been gezet.
Anna Reinders zegt zelf over haar werk: "Het tekenen is zelf al een erotisch gebeuren: aftasten, strelen, vorm geven aan de naakte, kwetsbare mens. Door de uiterlijke vorm heen zoek ik naar wat het model (...) beweegt en bezielt, en ik paar dat aan wat bezielt en beweegt. Ik ga daarbij intuïtief te werk: de lijnen krioelen, kriebelen, aaien, schurken, zoeken, botsen, stotteren, spatten ... net als mensen: de beelden schrijven zichzelf".
Helm de Laat
|
))
